Een hele leuke vraag, want dit is toevallig vorige week nog duidelijk geworden hier thuis... Peter had lekker opgeruimd en Christilène hielp mij met opruimen, gooide iets in de prullenbak en zei ontsteld 'waarom heb je m'n kneedgum weggegooid?' Huh? Ik had niks weggegooid en zéker geen kneedgum ;)... Zonder dollen; dit is echt een hot item op school bij de kleuters volgens mij... Je mag nooit kneedgum van juf pakken ofzo, maar als het bij het afhalen van je werkje er nog aan zit, mag je het houden. Dat wordt dus echt als een gouden kleinood behandeld hier thuis en deze mama zou niet dùrven om zoiets weg te gooien, haha ;). Papa denkt daar anders over, hup weg die troep :P...
Bovenstaande is precies de reden dat ik mét de kinderen opruim. Een kapotte garage die scherpe stukken kreeg en steeds verder uit elkaar viel; Jochanan gooide hem zelf in de container. Er werd nooit meer over gesproken. Leuke knuffeltjes, speelgoed, knutselspullen, uitgedroogde stempels of stiften - alles wordt hier door hen zelf weggedaan. Ik stuur wel bij natuurlijk. Bijvoorbeeld een geboorteknuffel met naam gaat moeiteloos weg als het aan hen ligt, maar wil ik bewaren voor hen, dus leg ik op de vliering in een doos. En als er een kleurboek in het oud papier verdwijnt maar nog bruikbaar is, zeg ik 'vind je het goed als ik die aan tante X geef voor de schoenendozen?' en dat is altijd goed.
Het enige dat ik doe 'zonder medeweten' van de kinderen is dus het op zolder leggen van zoiets als een geboorteknuffel. Ik wil niet bij allerlei dingen die zij weg willen doen zeggen 'zou je dat wel doen? Het is net nieuw. Je hebt het gekregen...' enz, enz... Natuurlijk doen sommige dingen een beetje 'pijn'. Maar voor mij is het echt een les om hen dingen zelf te laten beslissen. Ik kan wel iets leuk vinden, maar dat wil niet zeggen dat zij het leuk vinden.
Bijvoorbeeld: Een mooi punnik-set dat Christilène kreeg van oma en waar ze aan was begonnen en enthousiast over was, wilde ze nu weg doen. 'Ik heb zoveel knutselspullen en nu ook nog een naaimachine; ik vind punniken dan minder leuk, dus mag die weg en wil ik die kaarten houden.'
Ze kan het echt goed onder woorden brengen en voorheen zou ik dan al snel mezelf bezwaard voelen, maar nu gaat het in de tas voor de ruilwinkel of in de schoenendoos. Je bent in onze ogen niet ondankbaar als je iets doorgeeft dat je hebt gekregen, waar je van hebt genoten en waar inmiddels iets anders voor in de plaats is gekomen.
Zoals ik altijd blijf zeggen: Wat voor mij (en de kinderen) werkt, hoeft bij jou niet te werken. Vanaf dat ze kunnen lopen, helpen ze hier met opruimen en gaan we eens per zoveel tijd het speelgoed door. Hoe ouder ze worden, hoe beter ze dingen zelf kunnen met steeds iets minder sturing. Voor ons werkt dat goed. Ook helpt het hier heel erg dat we het doel 'andere kinderen' hebben. Dit is dan onder te verdelen in ruilwinkel en schoenendozen. Kleinere dingen kunnen in de schoenendozen en grotere dingen naar de ruilwinkel. Spullen die stuk zijn en niet te repareren gaan natuurlijk weg.
Door duidelijke kaders, bijv. dat ze 4/10/40 leuke dingen mogen houden en hen te laten kiezen wat ze willen houden (i.p.v. wat ze weg willen doen) kun je kinderen een handvat bieden over hoeveel ze mogen houden. Gun jezelf en je kinderen hierin ruimte. Wij hebben ook weleens dozen met spullen van onszelf niet weg kunnen doen, ze weer teruggezet op de vliering ofzo en toen we een jaar later weer een keer gingen opruimen verdween het moeiteloos naar de rommelmarkt. Je moet soms even wennen aan het idee dat iets definitief weg is, bijv. babykleding, studiematerialen, gekregen spullen of verzin het maar wat voor jou van toepassing is.
Als je kinderen hebt; ruim je hun spullen zelf op/gedeeltelijk met hen of volledig met hen?
