Gebedsverhoring - dankbaar!

Na wat twijfelen laatst of ik het wel plaatsen zou, had ik toch met jullie onze zorgen gedeeld omtrent Jochanan. Wat ik toen niet wist, was dat zijn waarden levensgevaarlijk laag waren. Een waarde van 150-400 is normaal, Jochanan had een waarde van 4... Zijn arm stoten kon dus heel slecht uitpakken... Het zou ongeveer 6-12 maanden duren voor de waarden weer op peil zouden zijn. Vanuit andere ziekenhuizen begreep ik dat een waarde lager dan 40 goed is voor medicatie en lager dan 20 garant staat voor bloedtransfusie... Ik ben naar huis gestuurd en wist dit gelukkig niet, alleen dat we moesten bellen als hij zich had gestoten of als hij was gevallen. Dan moesten we verschijnen op de SEH...

Ik maakte me veel zorgen, lag in de nacht te luisteren 'stoot hij zich niet?' en was dankbaar als hij een paar uur op maandag naar de gastouder ging waarin ik even kon ademhalen, omdat ik con-ti-nu op hem lette. Ik wist dat het niet anders kon, maar wilde tegelijkertijd hem niet beperken. Die tweestrijd was bijna onmogelijk. Wel spelen in de speeltuin, maar onder strikte begeleiding, enz. Steeds had ik het kinderlied in m'n hoofd dat ik vroeger op school of club leerde: Zou voor de Heer' iets te wonderlijk zijn? Geregeld zeiden we het ook tegen elkaar en anderen dat we echt hoopten op een wonder.

Na een bezoekje laatst aan de SEH was het ontzettend druk. Ondanks de lieve verpleegkundigen die hem moesten prikken, was hij erg moe, schrok van het prikken en krijste alles bij elkaar. Ik wist 'vanaf nu wordt het prikken een drama'... En jawel, de laatste keer had hij 2 schatten van prik-dames, maar niets hielp, alleen hun 2 witte jassen waren genoeg voor een worsteling.

Onderzoeken weer gehad en toen was daar de bloeduitslag: De waarden waren normaal! Wat?! Hoe kon dit zo snel zijn gegaan? Dat was een raadsel, maar voor ons niet. God heeft onze gebeden verhoord. Er is zo massaal voor ons gebeden, echt heel erg dank iedereen! Over pas 6 weken hoef ik terug te komen om bloed te prikken... Heer-lijk, echt niet te bevatten gewoon...

Deze kreeg ik doorgestuurd van een bloglezeres en deel ik graag met jullie:

Met mijzelf gaat het goed, erg goed zelfs. Ik ben nu ruim 15 weken zwanger en heb zelfs dagen dat ik geen medicijnen gebruik... Niet te geloven, ik kan het nog steeds niet bevatten. Zou het dan écht beter gaan? Zou ik er vanaf zijn? Het kàn toch haast niet waar zijn? Toch kan ik in huis weer wat dingen zelf doen en ben daar erg dankbaar voor. Ik heb weinig energie, kan maar heel kleine stukjes lopen, maar ik geniet met volle teugen wanneer ik bijv. m'n was zelf kan ophangen, naar de pannenkoekenlunch van school kan (laatste schooldag), naar de gemeentemiddag van de kerk kan, een verjaardag kan bijwonen, enz. Ik voel me dan zo dankbaar dat dit allemaal weer kan en dat ik het niet alleen meemaak uit verhalen. Ik ben erg snel moe, maar dat geeft niet, moet je eens zien wat een zegeningen er allemaal op ons pad komen... Dat ik dan aan de ijzercapsules moet en een antibioticakuur heb, ach, dat is vervelend, maar staat niet in verhouding tot hoe ik me in eerdere zwangerschappen voelde met deze termijn... Ik krijg zowaar een buikje (waar ik normaal er zo uit zag met 27 weken of richting het eind van m'n zwangerschap) en draag al positiekleding, omdat de rest slecht past. Ik krijg weer specialistische therapie voor m'n bekken, hij had snel een plaatsje voor me. Ik stroom echt over van dankbaarheid. We gaan heerlijk genieten deze vakantie, wat een cadeautjes zo allemaal...

Dank ieder voor het gebed, de lieve reacties, mailtjes en natuurlijk alle praktische hulp! We zijn erg dankbaar ervoor en blij ermee. Een fijne vakantie of laatste (school)week voor jullie allemaal. Peter werkt nog voorlopig, maar met de kinderen ga ik alvast in de vakantiemodus...

Haken, haken en haken...

Met het vele plat liggen verveel ik me al snel stierlijk, ik zeg het maar eerlijk. Niet in staat om lang te zitten, lang te staan/lopen, veel te doen in huis, maarrrrr af en toe bloggen lukt wel en ik kan liggend haken blijkt :)!  

Alleen, ehm, nu ben ik niet meer te stoppen, dus nu m'n cadeaubox met kraamcadeautjes steeds voller raakt, ga ik binnenkort maar wat op Marktplaats slingeren denk ik... 

Een bijtring met strik en bijpassende blotevoetensandaaltjes voor een pasgeboren meisje. Ik heb ook nog haarspeldjes (wit) met rose bloemen (niet op de foto).

Enn, een vliegtuig:

Klaar om weg te vliegen naar een pasgeboren jongetje:

Ik schreef eerder al een keer dat ik een hekel heb aan vasten haken, maar ik vind van mezelf gewoon dat ik m'n angst moet overwinnen ;)... Ik haak zo strak en wil het gewoon perse kunnen en gebruik daarvoor m'n eigenwijzigheid. Heb ik er plezier in? Ja en nee. Ik ben nogal enthousiast voor nieuwe dingen en vooraf denk ik 'ohhhh, gaaf!', begin rap en zie dan halverwege al iets nieuws waarvan ik denk 'ohhh, die wil ik m(h)aken!' Maar dan nog doorzetten hè ;)? Eeerrrrst afmaken waar je aan begonnen bent, dat leer ik de kinderen ook... 

Inmiddels ook blotevoetensandalen voor Christilène gehaakt (zitten al in de was, fotografeer ik later) en blotevoetensandalen voor mezelf. Nu bezig met een andere rammelaar en heel mooi kwaliteitsgaren besteld voor een plaid in de woonkamer (ik voorzag logistieke problemen met de hoeveelheid kraamcadeaus ;)). 

Zonder dollen; ik voel me wisselend. Lig veel op de bank, slaap iedere dag met Jochanan en gebruik nog de maximum dosis van de medicatie. 

Ik klaag niet, kan nog Jochanan vanaf de bank best aardig aansturen, ik kan haken, ik kan bloggen en heb laatst zelfs even in de speeltuin gezeten met de buurvrouwen, hoe gezellig is dat! Dat ik daarna poepetjezat ben, neem ik graag voor lief. Hierin moet ik ook weer mezelf beschermen, want hoe meer ik doe, hoe slechter het met me gaat en hoe meer risico's ik loop (qua afvallen), dus zelfs op 'goede dagen' doe ik weinig meer dan óf een vaatwasser leegmaken óf een mand was opvouwen, enz. Laatst 1 goede dag iets meer gedaan (met tempo slome slak en steeds tussendoor gerust), maar toch forse terugslag van zeker een dag of 4-5 gehad. Dan weet ik weer: Rustig aan doen is het motto... 

Veel wordt voor me gedaan door Peter, Christilène helpt op haar manier ook mee (bijv. iets ophalen van boven, zorgen voor Jochanan en hem helpen met bijv. schoenen/jas aan enz. Grappig is dat, hij laat het nu ook gewoon toe, terwijl ik het voor die tijd moest doen). Verder komt er familie, helpen mensen uit de kerk en uit de buurt. Heel lief dat er af en toe voor ons gekookt wordt, de moestuin verzorgd wordt, op de kinderen gepast, vervoer van Christilène naar school, in huis wat dingen of de was. Ik ben gezegend met al die lieve mensen om me heen! Thanks :)!

Dank voor de vele reacties, mailtjes en kaartjes. Het doet me goed, ik lees alles, maar te weinig puf om overal op te reageren, geen onwil, dank ieder!

Iemand nog een leuke tip voor een patroon voor een plaid om te haken? Het moet te haken zijn met soft garen, beetje fluffy-achtig en liefst vrij fors (ik gok nu op 1.30/1.70)

Waarom het stil blijft...

Het gaat goed hier en minder goed. Goed: De zon schijnt, vogels zingen en fluiten, kids reageren tot nu toe vrij flexibel op diverse opvang in huis, er wordt voor ons gekookt, gestreken, gezogen, opgepast en nog veel meer.

Minder goed: Maandag zat ik op de HAP omdat ik niet goed ben geworden.
Wel bijzonder dat ik er weinig aan over heb gehouden. Voel me dankbaar dat het zo goed is afgelopen... Woensdag moest ik voor controle (n.a.v. m'n dagopnames vorige week) en toen moest ik meteen blijven... Heel fijn dat ik meteen geholpen ben met infuus. Dankbaar dat Peter last minute nog vrij kon krijgen van z'n werk en was er eerst sprake van dat ik misschien pas vrijdagmorgen naar huis mocht, mocht ik toch eerder naar huis. Heeeeerlijk weer in m'n eigen bed, knuffelen met de kids, echt fijn om weer thuis te zijn...

Voordeel van de 3e; niet zo bleu meer. 'Wilt u alstublieft een dunne naald gebruiken?'
Tot verbazing van de verpleegkundige ging 500/u prima door een dunne naald, 0x storing, helemaal blij mee...

Zodoende dus beetje stil hier. Ik heb 2 ochtenden alleen voor Jochanan gezorgd (lees: op de bank gelegen, hij speelde lief, alleen schone broeken gegeven) en ben zo ontzettend blij dat dat tot nu toe verantwoord is. Toen ik zwanger van hem was, viel ik om de haverklap flauw, echt niet te doen om dan voor een kindje te zorgen...

Nu nog laag, op mijn verzoek hoog gezet, zodat ik in de nacht 'afgekoppeld' kon slapen...

 Stiekem zag ik wel een beetje op tegen de 'uit-school-uren', als Jochanan uit bed is en dat ik dan tot bedtijd moet overbruggen met vermoeide kinderen, eten moet maken en met hen moet eten. Tot nu is her gegaan...

Vandaag lekker genieten van het uitgestelde kinderfeestje voor Christilène. Met dank aan Peter en m'n zusje die dit voor hun rekening nemen. Plannetje had ik zelf al uitgedacht, maar de uitvoering gaat me niet lukken. Ik ben blij dat ik weer thuis ben uit ziekenhuis, kan ik fijn even een keer om het hoekje spieken of uit het raam kijken als de tuttebelletjes onder de veranda zitten :)... En wetend dat het in goede handen is, altijd fijn :)...

Nou, hopelijk kan ik snel het bloggen weer een beetje oppakken, maargoed kom af en toe maar even kijken of er nog een update te lezen is ;)...

M'n eerdere blog gemist en denk je nu 'huh?' Lees dan nog even terug.

Waarom het stil was op m'n blog...

Mailtjes, berichtjes via Facebook, appjes met maar 1 vraag 'waar ben je?' Nou, even snel een update, we zitten een beetje temidden van een rollercoaster op dit moment...

Tot ons verdriet overleed Peters moeder op Bevrijdingsdag in de leeftijd van 58 jaar (dank voor de lezers die n.a.v. de krantenadvertentie een reactie, mail of kaart stuurden!). Toen ik die week erna 2x in elkaar zakte en me beroerd voelde, gooide ik dat op de weinige slaap, emoties, teveel van alles, enz.

Christilènes feestje ging niet door, die viert ze volgende week vrijdag bij leven en welzijn, onze vakantie werd gevuld met allerlei regeldingen, maar donderdagmiddag voelde ik me zo slecht dat Peter vaststelde dat ik zwanger was. Ik geloofde hem niet. Toch maar een test gedaan en.........

We zijn ZWANGER!! Niet te bevatten, ik kan het zelf nog amper geloven... Ik voel me ontzettend dankbaar, maar het is weer erg pittig (klik even op de link om te lezen wat zwanger zijn voor mij inhoudt)... De rouwdienst/begrafenis heb ik met behulp van medicijnen nog bij kunnen wonen en daarna was de pap he-le-maal op. Ik kòn echt niet meer. Ik ben niet zo zielig in die dingen, maar ik kon letterlijk niet meer op m'n benen staan. In bed gedoken bij m'n ouders waar we de kids ophaalden, daarna naar huis weer in bed en maandag toch maar gebeld met de huisarts. 'Het gaat echt niet meer, ik ben zo ontzettend ziek en al ruim 3 kg lichter :(...'

Deze kent mijn geschiedenis inmiddels, verwees me door naar het ziekenhuis. Dinsdag kreeg ik al een oproep, woensdagmorgen kon ik al terecht en ik ben meteen opgenomen voor een dag waarin ik 2 liter infuus kreeg. Donderdag weer terug voor een 2e lichting. En nog zwaardere medicijnen...

Het ging echt niet meer, ik lag 24/7 in bed en raakte weer in de negatieve spiraal. Ik voel me nu zeker niet fit, maar bij hoe ik me maandag voelde, ben ik echt een ander mens. Ik moet echt heel rustig aan doen (niet aan mij besteed). Lang rechtop zitten gaat niet (en tóch hoop en bid ik dat ik snel weer 1x per zondag een kerkdienst kan bijwonen, afgelopen zondag was ik daar nog te ziek voor), kleine stukjes lopen, kleine inspanningen, maar alles in porties. Waar ik voorheen hop de was aan de lijn hing, deed ik dat maandag per 2 luiers tegelijk, daarna uitrusten en liggen en jezelf hondsberoerd voelen... Ehm, ik kan je zeggen: Dan hangt om 16u je was nog steeds niet aan de lijn ;)... Geloof me: Het moment dat je na zo'n periode van ziek zijn ineens je was in 1 keer aan de lijn kunt hangen, voelt dan als iets waar je dankbaar voor bent... Al die gewone dingen worden ineens speciaal...

Ik voel me happy. Huh? Ja, ondanks dat ik best ziek ben, ben ik echt blij en dankbaar.
- Er wordt veel voor ons gebeden. Op dit moment hebben we best veel voor onze kiezen, maar we voelen ons echt gedragen door ieders gebed. Dank daarvoor!
- Zo ontzettend veel leuke reacties gekregen, warme knuffels en mensen die oprecht blij voor ons waren, we voelen ons gesteund
- Teveel aanbiedingen om op te noemen van familie, vrienden, gemeenteleden, buren, enz. Ze willen koken, oppassen, in de nacht gebeld worden (als het nodig mocht zijn ;)), Christilène naar school brengen, strijken, helpen in het huishouden, me naar het ziekenhuis brengen, en nog véél meer. Wat een zegen, wat een zegen, ik kan er nog steeds niet over uit...
- De zon schijnt :)! Ik heb dinsdag zomaar even in een ligstoel rond 14u buiten gezeten onder de veranda. Deken over me heen. Het was rustig, nog geen kindjes uit school, Jochanan sliep, Peter aan het werk op z'n kantoor. Heerlijk!
- M'n vitamine D is gestegen naar een mooie hoogte, nl. 84 (!!) Wow, ik ben zo dankbaar, want de ampullen krijg ik niet meer weggewerkt, dus m'n stootkuur was nog niet af. De kleine onderhoudsdosis met pilletjes lukt gelukkig wel...
- In het ziekenhuis zijn vrijwillige pianisten die op de vleugel in de hal muziek maken 's middags. Door de medicijnen kon ik weer even rechtop zitten en heb ik zomaar op de gang even ervan kunnen genieten op 2 hoog. Lekker zonder de drukte van de centrale hal, maar wel schitterende muziek. Ook al kan ik dan zelf even niet spelen nu, toch zomaar een cadeautje :)...
- We hebben een echo gehad en daarop onze rijstkorrel gezien ;)... Met kloppend hartje! Wonderlijk hoe dat kan... Ik ben nog maar 6 weken zwanger, maar voor m'n idee weet iedereen het inmiddels. Vorige keren heb ik het met 4/5 weken al iedereen moeten vertellen, bijv. vanuit het ziekenhuis, dus die 6 weken is al een hele mijlpaal (hoewel er al heel wat mensen een vermoeden hadden begreep ik later, omdat ik er zo slecht uit zag... Ahum...)

En die reactie van Christilène was kostelijk toen we vertelden dat we een kindje verwachten: 'Hoe heet de baby?' Hahaha, wij lagen dubbel, zo heerlijk hoe een kind kan reageren... Op haar vraag hoe groot de baby was, antwoordde ik 'zo groot' en hield m'n vingers een paar mm van elkaar. Ze giechelde en ging het tegen iedereen vertellen. De buurvrouw had het al gehoord, vriendinnetjes, op school, iedereen moest het weten 'ik heb een leuke verrassing... Weet je wat? Mijn mama heeft een baby in haar buik...'

Eenmaal thuis van school zei ze 'mam, 1 ding is wel leuk voor jou. We hebben op school met iedereen in de klas voor jou gebeden...' Ahh, smelt...

Hoe nu verder? Nog geen idee eigenlijk. Ik typ m'n blogs vanaf nu in delen en heb gewoon een stuk minder energie dan voorheen. Ik heb leuk werk afgezegd, gezellige bijlessen geannuleerd tot nader orde, ga niet meer mee op schoolreis met Christilène (daar was ze erg verdrietig over, snap ik, ik ook...), enz. Dat zijn dingen die ik vreselijk vind. Ik houd van m'n werk, m'n leerlingen en vind iets afzeggen dat ik heb beloofd afschuwelijk. Maar het is niet meer verantwoord op dit moment. Dan moet je keuzes maken, hoe vervelend ook. Ik blijf bloggen, doe dit voornamelijk liggend (heb in 1 van m'n vorige zwangerschappen zelfs administratief werk gedaan voor een school ;)) en op tijdstippen dat het mij uitkomt. Het kan dus best een keer een week stil zijn, of 2... Het is geen onwil, maar jullie zullen vast begrijpen dat hier thuis nu even voor gaat...

Geniet van het mooie weer!

Baby en 2ehands...

Al meerdere keren heb ik de vraag gekregen een blog te schrijven over de zwanger- en babyperiode en 'zo goedkoop mogelijk'...

Mijn eigen ervaringen deel ik graag met jullie! Vandaag deel 1 van 2.

Kleding:
Zoals je wellicht eerder hebt gelezen, verliepen mijn zwangerschappen niet heel voorspoedig. In m'n eerste zwangerschap heb ik alleen op bed gelegen, dus 1 rokje via Marktplaats dat ik kocht was voldoende voor de bezoekjes aan het ziekenhuis/verloskundige. In m'n tweede zwangerschap leende ik wat kleding van een vriendin (die het ook via MP had gekocht :)), kocht 1 positiejurkje in Zeeland bij Prénatal (dat was meer iets psychologisch geef ik eerlijk toe... Ik was voor een bruiloft samen met Peter erg ver van huis sinds maanden. Had eerder nooit wat gekocht voor m'n zwangerschap en ik zag een superleuk jurkje hangen. Peter stond erop dat ik het meenam, omdat ik nu eindelijk een keer in staat was om een jurkje te dragen i.p.v. een pyjama...)

Verder nog een voedingsjurkje kocht ik online (die kon je zowel als positiejurkje aan, als ook daarna. Nu ruim een jaar later draag ik het jurkje wekelijks, hij zit als gegoten. Ook nu ik ben gestopt met voeden kan ik hem nog steeds aan :P...) En ik kocht nog 1 voedingsjurkje toen Jochanan net geboren was omdat we een bruiloft hadden en dat eerdere voedingsjurkje al behoorlijk veel gedragen was.

1x heb ik zelf een positiejurk genaaid. Een patroon vond ik op internet en het idee was eenvoudig; een bestaand T-shirt, grote lap stof rimpelen en eronder zetten (voorpand langer dan achterpand i.v.m. je zwangere buik). Zo gezegd, zo gedaan, voor Christilène hetzelfde idee en klaar... Legging was gewoon een goedkope, heb ik zelf afgeknipt tot 3/4 en een rekbaar decorandje aan genaaid van Xenos dat ik nog had liggen... Het is inmiddels al tig keer gewassen en nu (na ruim een jaar wekelijks wassen) wordt het elastiek wel wat minder mooi, het pluist hier en daar, maargoed als speellegging vind ik dat niet erg...

Voor de kinderen zelf heb ik in de kraamtijd kleding gekregen, daarna ben ik voornamelijk op de 2ehands tour gegaan. Veel heb ik geruild via de ruilwinkel, daarnaast heb ik kleding via anderen gekregen, via de weggeefhoek, enz. En een enkele keer heb ik voor Christilène zelf iets genaaid.

Babykamer:
Een babykamer kun je nieuw kopen, maar 2ehands is ook prima. Wij kochten een (hoge) commode, een ledikantje met lattenbodem en matras, een wandplankje met spiegel voor totaal 150 euro. Nu begrijp ik dat niet ieder staat te springen op 2ehands, maar ik ga altijd een beetje uit van de eerste indruk. Hoe ziet het eruit bij iemand thuis, hoe ruikt het, hoe komen de mensen over? Ik heb nog niet eerder een 2ehands matras gebruikt, maar deze was zo schoon, geen vlekken, stonk niet, je kon zien dat het amper gebruikt was. Het beddengoed heb ik nieuw gekocht, omdat ik het in dezelfde kleuren (bruin en crème) niet 2ehands kon krijgen. Ook kochten we nog een muursticker, een boekenplankje bij Ikea. Verder leende ik de wieg van m'n ouders met bijbehorend beddengoed (die stond op onze slaapkamer), de stok voor het hemeltje eveneens en een heleboel babyspullen (kruiken, luiertruitjes, hydrofiele luiers, enz.).
Van een gezin van school kreeg ik een babybadje met standaard en een tummytub, echt superlief, die kwamen ze brengen toen ik nog ziek en zwanger op bed lag, zal ik nooit vergeten, echt geweldig vond ik dat!
Later zag ik bij de ruilwinkel mijn 'droom-tummytub'. Ik had op internet hem voorbij zien komen... Crème en op zo'n mooie gekrulde standaard... Ik was er meteen verliefd op, maar pfftttt bijna 100 euro, dat vond ik veel te gek en ik had een tummy, dus ik liet het gaan. Nu had ik hem echter bij de ruilwinkel gratis, maar 2 tummy's had ik niet nodig. Ik heb er 1 weggegeven aan een stichting die met behulp van sponsoring dames helpt in financiële problemen en die om die reden abortus hadden willen doen. Doordat ze materialen en hulp aangeboden krijgen, hebben ze afgezien van abortus van hun (gewenste) kindje. Ze waren erg blij ermee, dus zodoende gaat straks die tummy misschien wel voor de 10e (?) keer gebruikt worden...

Babykleding:
Mijn moeder had nog van die luiertruitjes van mij van vroeger. Mij leek het superleuk om heerlijk nostalgisch deze te gebruiken. Toen de (jonge) zuster in opleiding in het ziekenhuis Christilène aankleedde, deed ze het truitje achterstevoren en wist ze niet goed hoe het allemaal moest. De oudere zuster kwam eraan, jodelde enthousiast 'ohhhh, heeeeerlijk ouderwets!! Dat zie je niet vaak meer, kom maar, laat mij maar...' Ook de kraamverzorgster was enthousiast en sommige visite evenzo. Wanneer ik niet gekozen zou hebben voor luiertruitjes, had ik denk ik geprobeerd om unisex pakjes te krijgen. We vonden het leuk om het geslacht nog niet te weten, dus ik kon niet exclusief voor blauw of rose gaan. Daarbij krijg je in de kraamtijd zoveel kleding dat veel aanschaffen niet nodig was... Of gewoon via Marktplaats babykleding kopen :)...

En als cadeautip kan het juist handig zijn (als je op kraamvisite gaat) om de kraamvrouw even te bellen met de vraag of je gelegen komt en meteen even te vragen of ze nog een cadeau weet. Heeft ze al veel kleding gekregen? Wellicht is houten speelgoed, Duplo, een cadeaubon van een winkel (bijv. Hema heb ik aardig wat bonnen van gekregen en ingezet voor sokjes, rompertjes in een bepaalde maat, enz.) een goed idee. Of wellicht nog beter (ik heb dat weleens gehoord vanuit het buitenland): Een maaltijd meenemen voor na de kraamtijd. Bijv. een ovenschotel die ze kunnen invriezen, enz. Wat een leuk idee!

Morgen deel 2 met o.a. wasbare luiers :)!

Hoe ga jij (of je omgeving) om met de aanschaf van een babykamer, positiekleding, babykleding? Koop je/kopen zij het liever nieuw of vind je 2ehands goed genoeg? Heb je weleens een maaltijd cadeau gegeven :)?

Hyperemesis Gravidarum - Awareness Day

Vandaag is het Hyperemesis Gravidarum Awareness Day. Een dag om meer bekendheid te geven aan de ernstige zwangerschapsziekte waar slechts 0,3 tot 2% van de zwangeren mee te maken krijgt. Om die reden geen bespaarblog, creatieve blog, recept of wat dan ook, maar een kort verhaal met foto:

Voor degenen die pas net meelezen. Zelf heb ik dit ook gehad :(... Lees mijn hele blog hierover nog maar eens terug. 

Ook schreef ik voor Mamaplaneet vorige week een blog. Gewoon om meer bekendheid te geven aan deze ziekte. Het algemene 'het is een gezonde ziekte'-verhaal slaat in deze situatie kant nog wal. In vroeger tijden zonder mogelijkheid tot infuus/sonde/medicatie/enz. kon dit zeer ernstige gevolgen hebben met in het ergste geval de dood tot gevolg voor moeder en kind... 

Ik voel me zo dankbaar dat we 2 gezonde kinderen mochten ontvangen en dat het tot nu toe lijkt dat onze kids niets hebben overgehouden van mijn ziek zijn... 

Voor alle meiden die er nog middenin zitten: Houd moed!

Week 7 - restant

Ongelofelijk... Mijn blog 'ontplofte' vorige week na mijn blog over Hyperemesis Gravidarum... Uit het hele land kreeg ik reacties via Facebook, email en in de blog... Wat een verdriet, wat een zorgen, maar vooral: Wat een herkenning... Veel mensen mailden hun verhaal, waren blij met wat ik geschreven had, voelden zich begrepen, herkenden hun eigen verhaal, enz. Duizenden keren werd mijn blog gelezen, ik wist niet wat me overkwam... 

Bijna alle berichten zijn - met het schrijven van deze blog - inmiddels beantwoord, maar daarom liet deze blog even tot vanavond op zich wachten, want het waren drukke dagen ;)... 

Oja en tussendoor iets: Mensen vroegen mij hoe ze mijn blog konden 'volgen'. Zelf had ik geen idee, maar per toeval kwam ik het tegen in het programma. Ik heb het dus toegevoegd rechtsbovenin. Je kunt klikken op 'volgen' en zo krijg je een update wanneer ik een nieuwe blog heb geplaatst. Ik heb geen idee of je daar bijvoorbeeld een Google-account of Gmail-account voor nodig hebt. Test het maar even en anders is het meestal zo dat ik 3x per week een blog plaats, dus 1x per 2 dagen even kijken ;)... Er hebben al mensen gevraagd of ik een Facebook-pagina hiervoor wil aanmaken. Hmm, nog niet zo'n zin in... Ik ben niet zo trouw in dat soort dingen denk ik... Ik ben bang dat ik het dan weer vergeet en dat ik het niet kan volhouden. Om teleurstelling te voorkomen heb ik voor nu besloten om het bij bloggen en mogelijkheid tot volgen te laten en geen aparte Facebook-pagina ervoor aan te maken... Wie weet in de toekomst ;)...

Vorige week kwamen er - zoals verwacht - nog wat uitgaven bij...

Nl. 2 pakken koffie voor 7 euro. M'n mams belde op of ik nog nodig had, ze ging naar de Deka en daar hadden ze 'onze' koffie in de aanbieding... Peter drinkt uitsluitend Douwe Egberts, oftewel, daar besparen we niet op. Dat kost veel geld, maar moet wel binnen het budget. Ik had nog bijna 25 euro over, dus 7 euro kon er wel af. 

Ook kocht ik nog waspoeder. Slechts 2,50 voor 2,5 kg! Wauw, dat is echt niet veel. Bij Jumbo betaal je voor bijna 2,5 kg 4,38 en bij Aldi 3,69 voor ruim 2 kg. 

Prijs per kg dus 1,80 (Jumbo), 1,82 (Aldi) en mijn poeder iets meer dan de helft daarvan, nl. maar 1 euro per kilo... 

Voor mensen rondom Rotterdam: Dit wasmiddel is te koop bij 'In de Gouwstraat'. Zelf wasmiddel maken is natuurlijk nog goedkoper, maar niet iedereen heeft hier tijd voor, dus ik deel graag deze 'gouwe tip' ;)... Mochten er mensen uit mijn omgeving (Veluwe) interesse hebben in dit wasmiddel, stuur me even een email (adjemusic@gmail.com) en als je er geen haast mee hebt, kan ik het een keer voor je meenemen als ik die kant weer op ga. Je steunt er zelfs nog het goede doel mee (zie website).

Update: Een lezeres merkte op dat bij Jumbo ook poeder van 1,08/kg te koop is. Goed gezien! Via deze link vind je dat waspoeder. Ik heb deze bij mijn Jumbo de vorige keer dat ik het kocht (alweer enkele maanden geleden) niet gezien, toen was het gewone Jumbo huismerk de goedkoopste. Misschien nieuw in het assortiment of verkrijgbaar bij de grotere Jumbo. In ieder geval een mooie tip voor degenen die niet in de buurt van Rotterdam wonen... Dank voor de oplettendheid!

Oja en ik ging vorige week even langs bij mijn vriendin (die helaas ook kampt met Hyperemesis Gravidarum :(...) Ik bedacht dit pas donderdag, wilde vrijdag in allerijl dus nog een kleinigheidje maken omdat we zaterdag al op tijd op pad zouden gaan... 

Wat maakte ik?

Een 'psalmen-pot'. Psalmen is een boek in de Bijbel en hieruit heb ik bemoedigende teksten geselecteerd voor haar. Voor iedere week 1. Alles had ik nog liggen...

Een konijnenoren bijtring in mintgroen. Restje was net te weinig, dus oortjes zijn een cm korter ;)...

Een mok 'Opkikker!' uit mijn cadeaubox (ik heb een grote box met allerhande cadeautjes, bijv. kleurboekjes, babycadeautjes, enz.) Altijd makkelijk om snel iets voorhanden te hebben.

Ze had me verteld dat ze veel mintgroen had, dus ik maakte een nieuwe rol inpakpapier open van Ikea en pakte het in. Ik had nog graag een leuk lintje per pakje willen doen om het nog iets mooier te maken, maar de tijd was echt op, dus ik nam het mee.

Totaal dus nog  ong. 10 euro over voor komende week. Die zal ik nodig hebben, want we gaan vrijdag supergezellig bij ons thuis eten met maar liefst 20 (!!) personen... Het plannetje ligt al klaar, nl. stamppotten-maaltijd. Ik heb er echt superveel zin in :)... We willen onder geen beding dat onze gastvrijheid 'lijdt onder' ons budget en tot nu toe blijkt het geen enkel probleem. Op de koek-klucht na dan... OK, ik geef het toe ;), hahaha :)...

Fijne (werk)week allemaal!

Hyperemesis Gravidarum

De term 'recycleren' betekent kleding recyclen, daar zullen de meesten wel achter zijn, maar wat er nu als titel boven m'n blog staat, zal voor de meesten lijken als een term uit je spambox...

Nee, dat is het niet. Het is de benaming voor de ziekte die ik 2x heb moeten doorstaan tijdens mijn zwangerschap. Bewust heb ik geen foto's van mezelf tijdens deze periode in deze blog opgenomen. Ik schaam me niet voor mijn ongekamde haren of pyjamaweken, maar ik weet dat dit bij een bepaalde groep lezers gemengde gevoelens kan oproepen waarvan afschuw er 1 is. Ik was te ziek voor een fatsoenlijke foto...

Vandaag is Jochanan precies 6 maanden. Wat zijn we dankbaar voor hem en natuurlijk ook voor Christilène, dat voorop gesteld. Toen ik echter vanmorgen mijn lieve vriendin met dezelfde ziekte aan de telefoon had, herkende ik weer zoveel onkunde, onbegrip en alles wat erbij komt kijken, dat ik besloot er een blog aan te wijden... Gewoon, even tussendoor, om een hart onder de riem te steken voor iedereen die er midden in zit, maar vooral om te laten zien aan de omgeving hoe heftig de impact van deze ziekte kan zijn op ALLES, ja, echt op alles...

Wat houdt het in?

Hyperemesis Gravidarum, kortweg HG, staat voor extreme zwangerschapsmisselijkheid/braken in de zwangerschap. Geen 'ochtend'-misselijkheid dus...

- Iedereen is weleens misselijk

- 't Is een gezonde ziekte, hoor!

- Zwanger, wat LEEEEUUUUUKKKK!!!! Van harte gefeliciteerd!!!!!!!!

- Je moet gewoon doorzetten net als ik, dat helpt

- Niet de hele dag op de bank hangen hoor, je zou er misselijk van worden

- Even naar buiten gaan, frisse lucht doet altijd goed
- Weet je wel zeker dat je zwanger bent? Ik zie helemaal niks. Zit het niet gewoon tussen je oren?

- Joh, je neemt toch geen medicijnen?! Wat zijn daarvan wel niet de effecten voor je kindje?? Dat risico zou ik noooooooit nemen, dan maar misselijk zijn, ik heb het er graag voor over...

Deze waslijst met (voor)oordelen kan nog aangevuld worden met 1000 andere dingen, dit is maar een mini-selectie, anders zou ik tientallen blogs moeten vullen. 

Wat gebeurde er?

Ik was extreem misselijk en spuugde veel. Niet weinig, maar veel. En vaak... 30x per dag was geen uitzondering. Als ik doodstil op bed bleef liggen, ogen dicht om de prikkels te beperken en het gordijn minimaal half dicht kon ik het soms reduceren tot 25x per dag. Vaatwasser leegruimen - 3x spugen, naar beneden 'lopen' (lees: zittend van de trap als een kind dat pas kan lopen) met een emmer, want anders zat alles eronder, haren kammen - spugen, overeind komen uit bed omdat je naar de wc moest (dat gebeurde sporadisch, want door het vele spugen viel er weinig te plassen) - spugen en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Wie wil er nu met Kerst in het ziekenhuis liggen? Niemand. Maar soms is er geen keuze...
Het ziekenhuispersoneel heeft echt hun best gedaan zoals je ziet... Ook was er een heus 'kerstmenu'. Voor mij helaas niet weggelegd op dat moment, maar zonder meer erg lief bedoeld.

Bij zwanger zijn denk je aan met een dikke buik babykleding shoppen. Niet aan: De wc als je beste 'vriend', bed van thuiszorg in de kamer, rolstoel voor de noodzakelijke bezoeken naar de gynaecoloog met een zakje in je jaszak voor het geval dat... Ook denk je niet aan sondevoeding, infuus, ziekenhuisopname, afvallen - veel afvallen, witte jassen aan je bed, enz. Je denkt niet aan Nutridrink, cola of andere suikerhoudende dranken (foeiiii, dat mag écht niet in je zwangerschap, dat is slecht voor je baby!!)...

Je denkt aan multivitamine-supplementen, foliumzuur, schijf van 5, veel fruit eten, niet roken, geen alcohol; want... je hebt alles over voor de gezondheid van je kleine erwt.

Maar: De praktijk is dat ik van 1 pilletje multivitamine incl. foliumzuur wat me opgedrongen werd het écht te proberen zo doodziek werd en hier zo van ging spugen dat ik geen keuze had; die multivitamines bleven in m'n nachtkastje... Roken heb ik nooit gedaan (astma), alcohol houd ik niet van, maar schijf van 5 en fruit was een no-go... Gelukkig begrepen de diëtistes dat ook. Hun advies: Eet wat je eten kunt, gezond of ongezond maakt niet uit, als je maar iets binnen kunt houden...

Bord met lekkers van mijn allerliefste. Vrijwel alles heeft hij zelf opgegeten met Christilène, maar het gebaar was zo ontzettend lief... Ook hun Kerst was anders dan verwacht. Ik waardeer hun onvoorwaardelijke steun en liefde enorm!

Voor alle diëtistes die dames met HG in hun praktijk krijgen: Ga niet zeggen dat ze vooral gezond moeten eten (dat dat het beste is snappen ze zelf ook wel) en zeg ook niet dat ze minimaal 2,5 liter drinken moeten, omdat door het spugen er teveel uitkomt. Voor iemand die misselijk is, is een liter al niet op te brengen, laat staan de strijd aan te moeten met 2,5 liter. Zo deprimerend :(...

Ik wist dat ik niet verder af mocht vallen en bleef steken op 49 kilo (gelukkig maar, want met een lengte van bijna 1,70 is dit veel te weinig als je bijna op de helft van je zwangerschap zit...) Uiteindelijk kon ik met 36 weken nog steeds m'n kleding van voor de zwangerschap aan en met ruim 41 weken is Christilène gezond ter wereld gekomen. Voor zover het nu lijkt, is ze gezond en Jochanan ook. Er is bekend geworden door onderzoek dat kinderen van HG-mama's grotere kans hebben op allerlei dingen i.v.m. je ondervoeding tijdens de zwangerschap. Ik probeer het los te laten en in het vertrouwen te leven dat God weet wat goed is voor onze kinderen.

En wat gebeurt er dan? Veel mensen kunnen het niet geloven. Bijna alle mensen weten niet wat het is (op een enkeling na die het zelf heeft meegemaakt). Hoe goed bedoeld ook: 'Ik heb voor een jaar terug een stevige griep gehad, ik weet precies wat je meemaakt...' 

Nee, ook die mensen begrijpen het niet... Je raakt compleet uitgeput en je voelt je radeloos. Toen ik Christilène uit bed wilde halen en uit het ziekenhuis was teruggekomen (ik was een week of 6 zwanger van Jochanan) viel ik iedere keer flauw. Om te voorkomen dat ik tegen de muur viel en een forse smak maakte, kroop ik naar haar kamer. Met dat ik het schrijf, schiet ik vol :(. Ik weet nog hoe ellendig ik me voelde. Ze huilde in bed, ik wilde naar haar toe, viel flauw tegen de muur en huilde ook. Wat voelde ik me machteloos, onbeschrijfelijk...

Abortus is gelukkig voor veel mensen taboe. Zelf ben ik blij dat ik nooit met de gedachte heb rondgelopen, maar: Ik heb meerdere mensen ontmoet die geen keuze hadden (je hebt altijd keuze, hoor ik anderen roepen - NEE, soms is er GEEN keuze!). Ze zouden het leven verliezen als het kindje niet werd weggehaald. Ongelofelijk, wat een verdriet, wat een gemis moeten die vrouwen met zich meedragen... Voor iedereen die dit leest: Bid voor hen zonder te oordelen. Alvast bedankt namens hen allemaal!

Voor de partners (klein stukje gastblog van Peter): Wees lief, haal alles wat ze eten wil (en incasseer bij thuiskomst 'nee, ik heb geen zin meer')... Varieer... Zorg dat het er lekker uitziet (leuke prikker, slagroom, chocovlokken, enz. Ook al eet ze er niks van, doe je best!) Neem alle huishoudelijke taken over wat je kunt of wat je niet kunt (alles valt te leren). Spuit je deo en andere luchtjes op een plaats waar ze de hele dag niet hoeft te zijn. Zorg dat je er bent, zeg zoveel mogelijk afspraken af. 
Accepteer hulp van anderen (het beste/moeilijkste wat ik heb moeten doen tijdens onze 2e zwangerschap)! 

Een lief cadeautje van mijn broertje en schoonzus. Pas weken later kon ik het lezen, tot die tijd was iedere inspanning me teveel. Toch nog superdank, ik heb het erg gewaardeerd!

Omstanders/familie: Houd je mening voor je over wat we zouden kunnen proberen qua eten/medicijnen/enz. als je het zelf niet hebt meegemaakt. Klinkt hard, maar er is niets zo frustrerend als voor de 100e keer de tip krijgen 'probeer 's morgens voordat je opstaat eens een cracker...'
Ter indicatie: Veel van ons gebruiken hele zware medicatie (bijv. Zofran; dit krijgen kankerpatiënten tijdens hun chemokuren tegen de misselijkheid!), geloof me: Een cracker helpt niet... En muntthee of gemberthee ook niet...

Help waar je kunt: Breng een kindje naar school, pas een keer op, doe de boodschappen, stofzuig het huis, ga een keer op bezoek (niet iedereen kan dit aan, dus vraag het even en spreek het vooral af, ga niet zomaar langs en accepteer wanneer je op het allerlaatste moment gebeld wordt dat de dame in kwestie het niet ziet zitten...)
En voor de mensen die we zijn kwijtgeraakt: Jammer dat het zo liep. Jammer dat onze band zo flinterdun bleek dat zoiets als een zwangerschap zorgde voor totale verwijdering. Wat ons betreft was het niet nodig geweest. We hebben geleerd 'wie zegt je vriend niet meer te zijn, is het nooit geweest...'
We hebben ook veel mensen van een hele andere kant leren kennen. Van alle kanten kregen we (ongedacht) hulp en zelfs hebben we een vriendin aan ons netwerk mogen toevoegen. Meis, je betekent veel voor me en voor onze kids, je kwam precies op tijd, gewoon dankjewel voor alles dat je voor ons deed en nog doet. Love you!!

Je snapt 'em wel ;)...

Dan, afsluitend: Wat zouden we geweest zijn zonder de hulp vanuit onze kerkelijke gemeenschap tijdens deze perioden? Er is massaal gebeden, bij Christilène kreeg ik maar liefst 300 kaarten in mijn ziekteperiode (waarvoor dank!), bij Jochanan kwam een team van maar liefst 35 vrijwilligsters van jong (16/17 jaar) tot oud (boven de 70) helpen. Iedere dag was er tussen 9 en 13 iemand die Christilène uit bed haalde, aankleedde, met haar ontbeet, de was deed, enz. Ze legden Christilène in bed en om 15u kwam er weer iemand. Diegene haalde Christilène uit bed, kookte eten en wachtte op Peter of legde tegen 19u Christilène in bed. Niet in woorden uit te drukken hoe goed dit ons heeft gedaan. Zelfs toen ze griep had en ik huilend mijn vriendin opbelde om 14u omdat we samen zaten te spugen, werd er in allerijl voor de rest van de week gedurende de hele dag hulp geregeld. Mensen die oppasten, eten kookten, met me naar het ziekenhuis gingen, de was deden, een kaartje stuurden, en nog veel meer, maar bovenal: de mensen die voor me hebben gebeden: Nogmaals heel heel hartelijk bedankt voor jullie steun, zowel in gebed als ook praktisch!

En niet te vergeten de dames van Facebook: Meiden, wat een ellende dat we allemaal in hetzelfde schuitje zaten. De ene in mindere mate dan ikzelf en de ander een heftiger vorm van HG. Veel sterkte voor jullie allemaal! Voor de dames die hun kindje verloren: Ik huil met jullie mee, wat is er veel geleden in het achterliggende jaar :(... Ik bid voor jullie. Houd vol als je er nog middenin zit of als je last hebt van de nasleep. Ik hoop dat de zon weer gaat stralen voor jullie!! Een dikke knuffel voor jullie en jullie beebs (klein of groot ;))...