Speurtocht - 'corona-proof'...

Al eerder deelde ik dat we op berenjacht waren geweest. Heel leuk, veel mensen doen mee en je kunt fijn op je eigen tijdstip een rondje wandelen. En er komen steeds meer beren bij, dus meerdere keren een stukje dorp doen en opnieuw kijken of er beren bij zijn gekomen kan prima.

Toch was ik aan het nadenken over een idee waarmee ik ook anderen blij kon maken. Het idee van een 'corona-proof' speurtocht ontstond.

Even voor de duidelijkheid; volgens de RIVM-richtlijnen mag je alleen naar buiten als je allemaal gezond bent uit je gezin en als je 1,5 meter afstand houdt. Op moment van schrijven was/is een speurtocht dus toegestaan mits je niet met de halve wijk tegelijk en met snotterige kinderen naar buiten gaat... Gelukkig waren wij (en zijn we nog steeds) allemaal gezond, dus konden we met z'n allen gaan.

Er was een oudere dame die om 16u nog steeds speciaal uit haar stoel kwam, met 2 handen glunderend stond te zwaaien, ze vond het helemaal fantastisch (er zijn wel zo'n 20 kids langs geweest, die lieve dame had denk ik vermoeide armen na zoveel gezwaai...)

Ik zal met jullie wat dingen delen hoe ik het heb gedaan, wie weet kan ik anderen inspireren :).

Je hebt nodig:
- stoepkrijt
- papier en potlood of telefoon om te typen
- evt. een leuke beloning

Eerst had ik even in de app met buurvrouwen gevraagd of mensen het leuk vonden en de reacties waren erg enthousiast, dus ik ben aan de slag gegaan met de uitwerking. Ik geef het toe; het was een grotere klus dan ik had gedacht, maar het is goed gekomen :)...

Ik heb een rooster gemaakt met 20 minuten tussentijd en iedereen ingedeeld naar wens met haar eigen kinderen. Op die tijd 'moest' je vertrekken, zodat je niet elkaar voor de voeten zou lopen.

De route had ik bedacht en heb ik met stoepkrijt uitgestippeld. Gewoon simpele pijlen als in spoorzoekertje, enkele opdrachten en vragen onderweg bedacht en even opgeschreven, bewust de route langs 2 stukken met seniorenwoningen laten gaan (waarbij de opdracht uiteraard 'zwaai naar zoveel mogelijk mensen en tel naar hoeveel mensen je hebt kunnen zwaaien' was). De route kruiste elkaar niet onderweg, waardoor de afstand (als je elkaar al zou passeren op die plaats) minimaal een meter of 30 was en de kinderen dus ook niet 'even' naar elkaar over zouden rennen.
Bij de plaatselijke bloemiste (die ongetwijfeld flink klandizie mist in deze tijden :(...) bestelde ik bossen tulpen per app voor al die hardwerkende mama's die nu juf/mama/verpleegkundige/nouja verzin het maar zijn en vroeg of er naamkaartjes aan gemaakt konden worden per familie. Buiten de winkel werden ze neergezet in emmers en de opdracht luidde 'pak je naamkaartje uit de emmer'. De opdracht aan het eind van de route 'zet je naamkaartje in een emmer' :P...

De opdrachten heb ik gedeeld per app. Een beetje als volgt: 'Ha moeders (en kids), de route start ......., dan ......................*nouja, even alle straatnamen erop*.... De sterretjes die je tegenkomt kun je uitvoeren, beantwoorden of noteren/foto's van maken. Het is geen wedstrijd dus kijk wat je zelf fijn vindt. Je kunt ook alleen de route lopen zonder de opdrachten. Alleen nummer 11/12 zijn wel 'verplicht', anders komt de rest niet uit. Nouja, snap je vanmiddag wel... De sterretjes zijn genummerd; hieronder volgen de opdrachten:'
En dan de opdrachten als 'hoeveel stenen zie je links/hinkel om het beeld/hoe heet de school rechts van je?' enz. Supersimpel, want de meeste kinderen waren tussen de 3-5 die meededen.
Die nummer 11/12 waren dus van de tulpen :P, om te voorkomen dat ik in de middag met een emmer vol zou achterblijven ;)...

Het enthousiasme was echter zo groot dat ik tot 2x toe mijn eigen ingeplande tijdstip nog heb weggegeven, 1 familie in de ochtend heb laten lopen en uiteindelijk zelf eind van de middag nog snel met de kids de route moest lopen omdat we anders niet op tijd waren voor het eten :P... Gedurende de middag kreeg ik allemaal leuke appjes/filmpjes en foto's van springende/hinkelende en zwaaiende kinderen en onze kinderen vonden het helemaal niks... 'Wanneer gaan wij nou?!' Jij zei dat we gingen alst'ie op de 2 stond....' Ehm, tsja jongens, wij gaan nu alst'ie op de 4 staat, de rest is volgeboekt, hahaha ;)... Maar ein-de-lijk gingen we dan...

Loop op het trapje en spring eraf...

Hinkel om het beeld... (en dan een filmpje krijgen van buurmeiden op rolschaatsen/skeelers die eromheen hinkelen, geniaal :')...

Iemand anders had een hinkelbaan getekend al eerder, dus ook even gedaan met de kids...

Hahahaha, een extra opdracht onderweg... Die was NIET van mij hoor... Ik had alle sterretjes genummerd, liep aan het eind dus onze eigen route en ineens stond daar *7,5 (tussen 7 en 8 in namelijk...) Ik ben razend benieuwd hoe vaak het Wilhelmus daar geklonken heeft, ik heb zooo gelachen. Geniale aanvulling, ik hoop dat jullie genoten hebben :P... 

Gewoon de enthousiaste reacties waren al heel erg leuk. Ondanks dat ik best heel moe was 's avonds, voelde ik me enorm voldaan. Het was echt leuk om te doen voor de buurt. Maar toen ineens stond er een buurvrouw voor de deur. 'Namens ons allemaal voor de leuke speurtocht, de kinderen vonden het echt heel leuk en wij ook en van die mooie tulpen erbij. Dus een aardigheidje...' 

 Kijk dan hoe ik werd verwend:

Dus ik heb maar weer gestuurd naar hen dat ik niet nog een keer een speurtocht wilde organiseren als ze weer zo'n veel te gek bedankje zouden brengen... Echt niet normaal gewoon... 

De mooiste reactie kwam gistermiddag (ssttt voor de groten die dit lezen...). 

Een stoer jongetje uit de buurt (hij wilde eerst niet mee, want tsja speurtochten zijn niet stoer, berenjacht dàt is het...) kwam naar me toe toen ik in de speeltuin zat. 'Nog bedankt voor de leuke speurtocht!' 'Oja vond je het leuk?' 'Ja, het was echt heel leuk...' Ik smolt ter plekke, ahh dat was echt het mooiste bedankje dat ik nooit had verwacht, geweldig :)... 

Mocht je zelf een speurtocht willen maken voor je buurt; gewoon beginnen, het is leuk om te maken en leuk om kinderen (en/of mama's) blij te maken. Gewoon dat ze al een uur onderweg zijn en iets te doen hebben is al leuk. Met dit mooie weer zijn ze vaak niet te houden, dus mooie invulling van (een deel van) de dag. 

Normaal gesproken liet ik bij dit soort speurtochten (tijdens een kinderfeestje) weleens iets lekkers eten/drinken bij een oudere, dat doe ik vanzelfsprekend nu absoluut niet. Zwaaien achter de ramen is leuk, maar echt niet meer dan dat. Alleen een speurtocht is al leuk genoeg, maar mocht je iets extra's willen doen; denk dan eens aan de plaatselijke ondernemer die nu weinig tot niets verkoopt. Let op; zorg wel dat het iets is dat buiten meegenomen kan worden i.p.v. dat je hele families de supermarkt in laat gaan om een zakje lekkers te kopen (want dat is dan weer tegen de RIVM-richtlijnen...)

Wie weet kan ik nog een keer zoiets doen, nog even verzinnen ;). 

Ik vond het zelf ook leuk om te doen.

Eerst even nieuwe voorwaarden stellen: Géén bedankje na afloop bij me langsbrengen :P... 

P.S. Nog mensen die 1 april een beetje missen vandaag? Ik wel hoor... Ik houd er altijd wel van om m'n klas in de maling te nemen, maar dit keer helaas niet. De scholensluiting houdt nog een paar weken aan sowieso, dus pakketten liggen alweer klaar op school. Dat is dan weer geen grapje :/... Pfft, ik mis de leerlingen enorm, maar wat moet dat moet... 

En we staan vandaag in de krant, geen grapje :)

Bijna-vakantie...

Afgelopen woensdag besloot ik impulsief dat ik de boel de boel liet en met de kinderen heerlijk weg zou gaan... Het was hier best een rommel. Weekend ziek, maandag weggeweest, dinsdag tuin opnieuw bestraat (dus al het zand en smerigheid binnen, hele dag natje en droogje verzorgd, dus niets gedaan op wat verstelgoed na) en woensdag was ik ontzettend moe van alles en de kinderen ook, dus tijd om wat leuks te doen... 

We gingen naar de Spelkast in Garderen. Het is een grote 'schuur' (veel groter dan een 'kast') die op woensdagmiddag volgens rooster geopend wordt door vrijwillig(st)ers. Zij zorgen voor drinken en wat lekkers en kinderen worden zo gestimuleerd om buiten te spelen en samen te spelen. Een skelter, stepjes, hockeysticks, ballen, springstokken, stelten, tennisrackets, een groot 4-op-1-rij-spel, enz, enz. Je kunt het zo gek niet bedenken of het staat er. 

Leuk om te zien. De deur gaat open, een horde kinderen stormt juichend naar binnen en in no-time fietst, skeltert, voetbalt, rent en klimt iedereen. Bijna 4 liter drinken bleek niet genoeg vanwege het dorstige weer, maar een fles water was zo gevuld bij 1 van de buurtbewoners. Heerlijk, dat dorpse, ik houd ervan :). Tel daarbij op dat ik in de wijk gewoond heb en ik dus met degenen waar ik vroeger tegelijk mee puberde nu aan een tuintafel heb zitten keuvelen over baby's, slaapjes, luiers, schoolkinderen, enz.; iets met 'andere levensfase' ;)... 

Het was heerlijk weer zoals je ziet:

Steppen op straat; gaat prima. De hele middag heb ik 1 auto en 2 fietsers gezien ;)...

Toen het sluitingstijd was trakteerde tante de kids nog even op een ijsje (en ik kreeg ook hoor), mjummie :)... Hoogste tijd om allemaal vermoeid weer op huis aan te gaan... 

Leuk dat de gemeente dit soort initiatieven ondersteunt en bekostigt. Nu liepen er zo'n 20 kinderen ofzo, maar ik hoorde ook verhalen dat er dubbel zoveel kinderen liepen. Nou, wie weet binnenkort nog eens een keer; vinden ze echt geen straf met dit mooie weer...

Nog recepten nodig voor rondom Koningsdag? Misschien vind je dit rood/wit/blauw toetje een leuk idee? Of oranje soep?

Een laatste herinnering voor de blog van morgen: 

Het thema is Zelfgemaakte cadeautjes

Heb je weleens poppenkleertjes genaaid, geld gegeven in zelfgemaakte enveloppen, heerlijke taart gemaakt, pindarotjes in een pot of ..................? Verzin het maar... Leuk, stuur het in en mail het uiterlijk vanmiddag 17.00u naar aad.actief@gmail.com. Het worden minimaal 2 blogs, want ik heb weer veel inzendingen gekregen, heel erg dank allemaal, wat een creativiteit zeg, heel inspirerend!

Buitenspelen in de regen...

Regen en kou; vast niet het weer waarbij je denkt aan buitenspelen. In de zomer/lente of eventueel als het gesneeuwd heeft is het heerlijk om naar buiten te gaan, maar in de regen dus ook :)...

Op de 1 of andere manier hebben de plassen voor ons huis een onweerstaanbare aantrekkingskracht op onze kinderen. Ze MOETEN er even in stampen... Zondag uit de kerk had Jochanan voor het eerst sinds weken zijn nette schoenen weer aan (tot die tijd droeg hij zijn snowboots, omdat die ruimer zaten en hij niets anders wilde dragen na zijn gebroken been). Christilène kwam in de stromende wegen joelend naar de voordeur rennen, Peter kwam erachteraan, maar Jochanan bleef glimmend achter, stampstampstamp... Ik riep 'Jooch, niet met je schoenen joh...' maar glunderend kwam hij binnen, wees naar z'n broek en zei trots 'allemaal spetters...' Toen moesten we alle drie toch lachen... 

Gistermiddag bijna hetzelfde. Christilène werd uit de auto gelaten door de moeder die haar thuisbracht. Ze rende glunderend naar de plas, stampte 3x keihard dat de spetters in het rond vlogen en de moeder keek even heel verbaasd... Ik legde uit 'ze mogen altijd in de plassen stampen als ze hun laarzen aan hebben...' Want, heel officieel is dat de 'afspraak'... Je mag stampen in de plassen als je laarzen aan hebt. Dat is ook gewoon een praktisch ding. Ze dragen laarzen met spelen en schoenen als we bijv. naar de kerk of een feestje gaan. Bij die laatste dingen hebben ze dus ook vaak nette kleding aan en ik heb geen zin om gepoetste schoenen in de auto nog te gaan zitten boenen. En ja, het zijn kinderen, dus ja ze mogen vies worden, maar plassen stampen dus met laarzen... (Christilène gaat altijd met laarzen/snowboots naar school, ze hebben binnen 'binnen-schoenen', dus ideaal voor met dit weer).

Dit plaatje zal na bovenstaande schets dus geen verbazing meer oproepen. Het regende al dagenlang en ze waren niet meer te houden. 'We willen buitenspelen...' klonk het eensgezind. Ach, waarom niet? Dus; dikke jas aan, sjaal om en muts op, laarzen aan (uiteraard wilde Jochanan precies nu een keer klompen aan...), sleutel mee en ze pakten speelgoed uit de schuur. Een loopfiets (2ehands, kreeg Jochanan voor z'n 2e verjaardag), de spring skippykoe (van de ruilwinkel ooit, al heel wat jaren in gebruik) en wat stoepkrijt. Ze mogen dan niet te lang hoor. Jassen nat prima, maar ik wil niet dat ze tot op hun huid nat en koud zijn, dus na een poosje komen ze dan naar binnen en hangen we de boel te drogen.

Christilène had de wereldbol getekend. Ze was helemaal blij, want doordat het stoepkrijt nat was, was de kleur veel feller dan normaal. 'Nu kun je het pas écht goed zien!'

Vroeger was ik zelf niet anders. Ik weet nog dat we van die kleine parapluutjes hadden en we het jammer vonden als het stopte met regenen, want dan hoefde je je paraplu niet omhoog te houden...

Ook tegenwoordig heb ik nog geen hekel aan regen. Toen ik vorig jaar nog naar school fietste, ging ik ook in weer en wind. Skipak en regenpak aan en ik bleef warm en droog, ideaal. Daarbij denk ik ook aan de droogte die er was in de afgelopen zomer. Heerlijk dat het zo weer wat bij kan trekken. 

Ik houd wel van de afwisseling :)!

Er zijn ook van die pakken voor kinderen om buiten te spelen, winteroveralls worden ze wel genoemd. Om me heen zie ik wel kinderen die dat hebben en ook op kinderdagverblijven worden die wel gebruikt. Heerlijk warm en nog waterdicht ook. Als het koud is dragen de kinderen skibroeken of -pakken. Toen er vorige week sneeuw lag ging Christilène er ook mee naar school. Ideaal, dan wordt ze in de pauze niet zo koud, want op school trekt ze hem ook zelf aan en uit tussendoor.

Houd jij van regen?